“Zeer jammer dat ik de mooie jaren bij Herakles niet kan afsluiten met play-offs”

Op de laatste speeldag van de eerste competitieronde waren alle ogen gericht op de wedstrijd Herakles-Racing. In de allerlaatste minuut kreeg Herakles met een strafcorner de ultieme kans om de 1-1-gelijkmaker te scoren en zo een plek in de play-offs te veroveren. Nick Haig zette zich achter de bal, maar Jérémy Gucassoff redde Racing met een knappe save. “Enorm jammer, een mooi moment ging zo verloren”, zegt de 33-jarige Nieuw-Zeelander. “Misschien was mijn flick net te hoog en iets te comfortabel voor een stick-save van Gucassoff. Het was alleszins een mooie redding.”

Herakles werd dus naar de play-downs verwezen en in normale omstandigheden ging Haig tijdens de winterstop de batterijen opladen in zijn thuisland. “Het was inderdaad de bedoeling om met het gezin gedurende vijf weken de feestdagen ‘thuis’ door te brengen”, zegt Haig. “Die plannen maakten we begin 2020. De coronamaatregelen in Nieuw-Zeeland zijn echter zeer strikt en bij aankomst moet je twee weken in quarantaine. We besloten dan maar om in België te blijven. Ach, er zijn mensen die in een veel moeilijkere situatie zitten.”

Nick Haig groeide in Nieuw-Zeeland met hockey op. Mama Shirley verdedigde zelfs de kleuren van haar thuisland tijdens de Olympische Spelen 1984 in Los Angeles. En toen Nick in Christchurch opgroeide, was mama een hockeycoach. “Neen, hockey is niet de populairste sport in Nieuw-Zeeland”, aldus Haig. “Rugby staat op nummer één en bij de jeugd is voetbal zeer populair. De laatste jaren is hockey, met intussen bijna 60.000 leden, wel aan het groeien. Er zijn meer sponsors en er is meer aandacht in de media.”

Het was … Shane McLeod die Haig in 2007 bij de nationale ploeg lanceerde. “De Spelen van Peking 2008 kwamen nog te vroeg, pas daarna is het voor mij écht begonnen”, aldus Haig. “Het wereldkampioenschap en de Commonwealth Games waren in 2010, telkens in New Delhi, met Shane als coach mijn eerste grote tornooien. Shane is een uitstekende ‘technical coach’ en is zeer georganiseerd. Wat hij met de Red Lions presteert is dus geen verrassing. Als topcoach beschikt hij in België ook nog eens over een generatie tophockeyers. Dat vormt dus een goede combinatie (lacht).”

“Op die Commonwealth Games in 2010 veroverden we trouwens brons en samen met mijn deelname aan de Spelen van 2012 is dat het hoogtepunt uit mijn carrière. Het gevoel om een medaille te winnen is fantastisch.”

Voor Haig ging het nadien met Nieuw-Zeeland nog naar de Olympische Spelen 2012 in Londen en het WK 2014 in Den Haag. “Mijn kansen op de Olympische Spelen 2016 in Rio werden gehypothekeerd door een beenbreuk, opgelopen in een oefenmatch drie maanden voor de start van het tornooi”, zegt Haig. “Samen met Marcus Child mocht ik uiteindelijk nog mee als reserve. Een faire beslissing. Indien nodig konden we met onze ervaring op diverse posities uitgespeeld worden.”

Het laatste tornooi dat Haig met Nieuw-Zeeland speelde waren de halve finales van de World League midden 2017 in Johannesburg. “Eigenlijk ben ik nooit echt officieel gestopt bij Nieuw-Zeeland”, zegt Haig. “In 2017 keerde ik echter terug naar Herakles en mijn focus lag meer bij clubhockey, werk en reizen in Europa. Dat was niet te combineren met het nationale programma in Nieuw-Zeeland en dat heb ik aan bondscoach Darren Smith gemeld. Een leuk weetje: dit jaar contacteerde Smith me terug in het kader van de Pro League-matchen tegen Nederland en Duitsland. Door Covid werden die wedstrijden echter geannuleerd. Of ik  mocht hopen op de Spelen in Tokio ? Wellicht niet, maar het voelde wel aan als een gemiste kans.”

Na de Spelen van Londen verdedigde Nick Haig anderhalf jaar de kleuren van Herakles. In het seizoen 2017-2018 keerde hij terug naar de club uit Lier. “Het was de bedoeling om voor één seizoen te komen, maar het werden er intussen al vier”, zegt Haig. “Samen met vrouw Hayley en zoontje Finn hebben we het hier uitstekend naar onze zin.”

Herakles en Nieuw-Zeelandse spelers: het is al langer een geslaagd huwelijk. Shane McLeod en Darren Smith baanden de weg voor onder meer Haig, Hayden Shaw, Aidan Sarikaya, Steven Jenness, Bevan Hari, Jacob Smith, Jase Niles, Alex Shaw en Marcus Child. “Nieuw-Zeelanders zijn dan ook toffe mensen waar je kan op vertrouwen”, lacht Haig. “Wij worden gerespecteerd. En aan de andere kant hoor je in het Nieuw-Zeelandse kringetje veel positieve verhalen over Herakles. Het is dan ook een geweldige club, waar we ons zeer welkom voelen.”

Haig keerde net op tijd terug naar Herakles om de memorabele EHL-campagne in 2018 mee te maken. “Ik profiteerde natuurlijk van het feit dat de club het zo schitterend deed tijdens het seizoen 2016-2017”, zegt Haig. “Die Europese campagne was onvergetelijk en absoluut het hoogtepunt uit mijn clubcarrière. Met een plek in de Final 4 werd de EHL een droom. Ook onze fans maakten toen in Rotterdam en Bloemendaal indruk in Europa.”

Haig, die in het centrum van Antwerpen woont en werkt als IT-project manager voor BDO,  moet zich met Herakles nu dus concentreren op de play-downs. “We speelden een eerste ronde met ups en downs”, zegt Haig. “Tegen topploegen bewezen we dat we goed kunnen hockeyen, maar in de andere wedstrijden waren we niet altijd op niveau. Het ontbrak ons jammer genoeg aan regelmaat. Dat is misschien ook logisch met een zeer jonge groep die nog volop aan het ontbolsteren is. Voor onze jonge beloften worden die play-downs een interessante competitie. Het kan spannend worden want ook Braxgata, Daring en Antwerp willen ten allen prijze de degradatie vermijden.”

“Dat ik Gantoise tip als voornaamste kanshebber op de titel is wellicht geen verrassing. Dat team heeft echt álles. Met de bal aan de stick vind ik Antoine Kina trouwens één van de beste spelers in onze competitie.”

Het mislopen van de play-offs met Herakles betekende voor Haig een stevige domper. In 2021 speelt hij immers zijn tien laatste wedstrijden voor de club aan de spoorweg. Daarna neemt hij afscheid van de Belgische competitie en gaat het weer naar Nieuw-Zeeland. “En in die laatste wedstrijden had ik natuurlijk veel liever om de prijzen gespeeld”, zegt Haig. “Ik ben hier nu drie jaar langer dan aanvankelijk gedacht en het wordt tijd om familie en vrienden definitief terug te zien. Samen met Hayley had ik een geweldige tijd in België en we komen zeker nog eens terug. Volgend seizoen speel ik opnieuw voor mijn ‘original club’ in Christchurch. Zij trekken daar al langer aan mijn mouw. Het is een sterk team met onder meer internationals George Enersen en Dominic Newman. Of ik na mijn actieve carrière ambitie heb als coach ? Zeker niet op het hoogste niveau, maar met jeugdteams wil ik wel werken. Mijn zoon Finn is zestien maanden en heeft trouwens al een stick. Misschien wordt hij later wel de volgende Nieuw-Zeelander die voor Herakles speelt (lacht).”

Werner Thys

Leave a Reply