Karli Johansen wil Mechelse in eredivisie houden

By februari 28, 2020 maart 14th, 2020 PORTRAIT
Karli Johansen

Karli JOHANSEN

“Eerste keer twee doelpunten in één wedstrijd in België”

 

Bij de nationale ploeg van Canada is ze één van de meest ervaren speelsters en die ervaring, gekoppeld aan een uitstekende strafcorner, kan eredivisie-nieuwkomer Mechelse gebruiken in de strijd om het behoud in de topreeks. Karli Johansen en haar Canadese teamgenoten zagen de droom om naar de Spelen 2020 te gaan net niet in vervulling gaan. Een klap die aankwam. “Het doet nog altijd pijn, maar ik ben nog niet klaar om te stoppen met hockey”, zegt Johansen, die volgende maand haar 28ste verjaardag viert.

 

In Canada staat hockey niet bovenaan de meest populaire sporten. “Zelf ben ik afkomstig uit Vancouver en in die regio, net als in Toronto, is hockey vrij populair”, zegt Johansen. “Niet dat de sport me met de paplepel werd ingegeven. Mijn ouders speelden vooral squash en ik beoefende op jonge leeftijd verschillende sporten. Ook voetbal. Uiteindelijk ben ik bij hockey blijven hangen.”

In 2010 trok Johansen naar de universiteit van Iowa om er hockey en studies te combineren. “Op dat moment had ik nog geen enkel idee dat ik ooit in de nationale ploeg zou terechtkomen”, zegt ze. “Met de Iowa Hawkeyes werkten we een zeer intens programma af. We trainden tot twintig uur per week op hoog niveau. Mijn niveau ging er snel vooruit. Dankzij het harde werk in Iowa werd ik voor het nationale team geselecteerd.”

Johansen won met het juniorenteam van Canada zilver op de Junior Pan American Cup in Mexico en was een jaar later co-kapitein op de Junior World Cup in Mönchengladbach. Nog in 2013 werd Johansen voor het eerst geselecteerd voor het Canadese seniorenteam.

Dé ultieme droom van de Canadese speelsters om Tokio 2020 te halen bracht Johansen in september 2018 in België. Bondscoach Giles Bonnet maakte van Victory het basiskamp van de Canadese nationale ploeg. Harde dagelijkse trainingsarbeid, een professionele omkadering bij de Belgische clubs en oefenwedstrijden tegen Europese topteams moesten Canada naar Tokio loodsen. De Canadese speelsters – met hun gekende topsportmentaliteit – offerden hun thuis op voor hun droom. Johansen kwam in 2018 bij Léopold terecht. “Er waren verschillende opties, maar na gesprekken met het management had ik bij Léopold het beste gevoel”, zegt Johansen. Na het spelen van play-downs behield Léopold hun plek in de eredivisie. “Het was voor mij een hele uitdaging om in de sterke Belgische competitie te spelen en ik heb van dat jaar in Brussel genoten. Ik moest me wel aanpassen aan de andere cultuur”, aldus Johansen. “Als Canadezen zijn we immers zeer ‘team-oriented’ en dat vond ik hier iets minder terug.”

Dit seizoen maakte Johansen, net als haar landgenote en kuitenbijtertje Elise Wong, de overstap naar eredivisie-nieuwkomer Mechelse. “De doelen die ik me vooropstelde – zoals het verder ontwikkelen van mijn strafcorner – vielen helemaal samen met die van de club. Ik voelde bij de voorzitter en de coach ook de goesting om met Canadese speelsters en hun daarbij horende verplichtingen ten opzichte van het nationale team te werken. De club steunt de buitenlandse speelsters en Engels is tijdens de trainingen de voertaal. En het is natuurlijk ook handiger om van Mechelen naar het Canadese trainingskamp in Edegem te reizen dan van Brussel.”

Begin november stond voor de Canadese dames dan de olympische kwalificatieduels in en tegen Ierland op het programma. Het werd twee keer 0-0 en in de beslissende shoot-outs liet Canada een 3-1 voorsprong liggen. De ontgoocheling was immens. Johansen heeft het er nog steeds zeer moeilijk mee en wil er niet heel veel over kwijt. Logisch, gezien het afgelegde parcours, de opofferingen en de crowdfunding om op internationale tornooien te geraken. “We presteerden goed in Dublin, we deden alles wat we moesten doen, het kwam gewoon aan op centimeters. Keihard”, fluistert Johansen. “Na de matchen in Ierland was het heel moeilijk om meteen weer de draad bij de club op te pikken. De competitiestop van drie maanden deed ons vervolgens goed. Sommigen meisjes speelden de indoorcompetitie, anderen – zoals ik – trokken naar Canada. Het deed deugd om het hoofd leeg te maken.”

Ondertussen ligt de focus bij Johansen helemaal bij Mechelse. Het voorbije weekend, op de openingsspeeldag na de winterstop, deed ze waar ze goed in is: scoren op strafcorner. “Twee keer zelfs”, lacht Johansen. “Het is de eerste keer in de Belgische competitie dat ik twee doelpunten in één wedstrijd scoor. Jammer genoeg lieten we tegen Herakles (3-4) belangrijke punten liggen. We kregen genoeg kansen om te winnen en zij profiteerden van onze fouten. Dat heet dan een gebrek aan ervaring. Deze club heeft de ambitie om in de eredivisie te blijven en ik ben er zeker van dat we genoeg kwaliteit hebben om in dat opzet te slagen. We hopen nog steeds op de vierde plaats in onze poule. Als nieuwkomer in de topafdeling staan we ons mannetje. Als we naar de play-downs verwezen worden moet de match van zondag tegen Herakles ons vertrouwen geven.”

Ook voor Johansen is het nu afwachten wat haar hockeytoekomst brengt. “Ik ben nog niet klaar om te stoppen”, zegt ze. “Parijs 2024 ? Daar denk ik inderdaad aan, maar eerst is er nog het WK. Het eerste ticket voor dat WK wordt volgend jaar op de Pan American Cup in Trinidad en Tobago verdeeld. Nu is het afwachten wat de plannen zijn van de federatie met het nationale team.  Voorlopig trainen we nog één keer per week in Leuven. Ik heb het in ieder geval naar mijn zin in Mechelen. Een verlengd verblijf is mogelijk.”

Leave a Reply